ಮಂಗಳವಾರ, ಜುಲೈ 14, 2026
MAIN VAAPAS AAUNGA
ನಾನು ಹಾಗೂ ನನ್ನ ಮಗಳು ಕಳೆದ ವಾರ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ದಿವಸಗಳಿದ್ದು ಬಂದೆವು. ಮುಖ್ಯ ಉದ್ದೇಶ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮಗು “ಸರಯೂ" ಜೊತೆಗೆ ಕಾಲ ಕಳೆಯುವುದು; ಅವಳ ಕೇಕೆ, ಕುಸುಗುಟ್ಟುವಿಕೆ, ಹಾಂ ಹೂಂ ಮಾತುಗಳ ನಡುವೆ ಕಳೆದು ಹೋಗುವುದಾಗಿತ್ತು. ಬರೀ ಅಷ್ಟಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಕೆಲಸ ನಿಲ್ಲದೆ ಅದರ ನಡುವೆ ಒಂದು ಸಿನೆಮಾವನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೂ ಆಯಿತು. ಅದು ಇಮ್ತಿಯಾಜ್ ಅಲಿಯ ಹೊಸ ಸಿನೆಮಾ" ಮೇ ವಾಪಾಸ್ ಆವೂಂಗಾ”. ನನ್ನನ್ನು ಗಾಢವಾಗಿ ತಟ್ಟಿದ ಸಿನೆಮಾ ಅದಾಗಿತ್ತು. ಸಿನೆಮಾ ಹಾಲ್ ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದವರು ನಲ್ವತ್ತು ಐವತ್ತು ಜನರಿರಬಹುದು. ಸಿನೆಮಾ ಮುಗಿದರೂ ಯಾರೂ ತಮ್ಮ ಸೀಟ್ ಬಿಟ್ಟು ಏಳಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲೂ ಕಣ್ಣೀರು ಇಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು; ನನ್ನ ಹಾಗೂ ವಿಭಾಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲೂ ಕೂಡಾ!
ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಪೂರ್ವದ ದೇಶ ವಿಭಜನೆಯ ಸಮಯದ ಪ್ರೇಮ ಕಥೆಯದು. ಎಲ್ಲೂ ಯಾವುದರ ವೈಭವೀಕರಣವಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಸಹಜವಾಗಿ ಕಾಣುವ/ನಡೆಯುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತೆಗೆದ ಚಿತ್ರವದು. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಿಗೆ ಒಂದೊಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕನೆಕ್ಟ್ ಆಗುವ ಸಿನೆಮಾವದು. ನನಗೆ ಅದರಲ್ಲಿನ ‘ಶುದ್ಧ’ ಪ್ರೀತಿಯ ಭಾವ ಮನ ತಟ್ಟಿತು. ನಾನು ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ವ್ಯಕ್ತಿ. ನನ್ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿ ಇರುವುದು ಪ್ರೀತಿಯ ಭಾವ. ಹೀಗಾಗಿ ಆ ಸಿನೆಮಾದಲ್ಲಿ ಎಳೆಎಳೆಯಾಗಿ ತೋರಿಸಿದ ಪ್ರೀತಿಯ ಭಾವಬಂಧ ನನ್ನ ಸುಪ್ತ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಲುಕಿತು ಎಂದರೂ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ತನ್ನೊಳಗೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಪ್ರಿಯತಮೆಯಿಂದ ದೂರಾದ ನೋವನ್ನು ನುಂಗಿಕೊಂಡು, ತನ್ನವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ತಾನು ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದ ನೆಲದಿಂದ ದೂರಾಗಿ, ನಿರಾಶ್ರಿತನಾಗಿ ಹೊಸ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಹೊಸದಾಗಿ ಯಶಸ್ವಿ ಬದುಕನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ಸಾವಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾದರೂ ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮೆಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಮಾತನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೋಸುಗ ಈ ಭೌತಿಕ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡು, ವಯಸ್ಸು ತೊಂಬತ್ತೈದು ಆಗಿ ಜೀವನ್ಮರಣದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಸಾಯಲಾರದೆ ತೊಳಲಾಡುವ ಹಾಗೂ ಕೊನೆಗೂ ಪ್ರೇಮಿಕೆಯ ಭಾವಚಿತ್ರದೆದುರು ತನ್ನ ಮನದ ಮಾತನ್ನು ಅರುಹುತ್ತಾ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಪ್ರಾಣ ಬಿಡುವ ಗಳಿಗೆ ಇದೆಯಲ್ಲಾ ಅದು ಎಂತಹ ಕಲ್ಲು ಮನಸ್ಸಿನವರನ್ನೂ ಕರಗಿಸುವಂತಹುದು. ಇದೆಲ್ಲವನ್ನು ಸಹಜವಾಗಿ ತೋರಿಸಿದ ರೀತಿ ಹಾಗೂ ಕಥೆಯ ನಿರೂಪಣೆ ಅದ್ಭುತವಾದದ್ದು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ನಟನೆ ಕೂಡಾ ಮನತಟ್ಟುವಂತಹುದು. ಸಂಗೀತ ಆಹ್ಲಾದಕರವಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿನ ಒಳಗೆ ಇಳಿಯುವಂತಹುದು. ಸೀನ್ ಬ್ಲಾಕಿಂಗ್ ಹಾಗೂ ಫ್ಲ್ಯಾಶ್ ಬ್ಯಾಕ್ ಟೆಕ್ನಿಕ್ ಅನ್ನು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ.
ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡುವುದಲ್ಲ; ಅದು ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಉದಿಸುವುದು. ಸಾವು ಆಯ್ಕೆಯಲ್ಲ; ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬಂದಾಗ ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಎಂತಹ ಸರಳ ಸತ್ಯಗಳು; ಆದರೆ ಅಷ್ಟೇ ಗಹನವಾದ ವಿಚಾರಗಳಿವು. ಇಂತಹುದನ್ನು ಒಂದು ಸಿನೆಮಾದ ಮೂಲಕ ಅರುಹುವ ಕೆಲಸ ಸುಲಭದ್ದಲ್ಲ. ಆ ಸಿನೆಮಾವನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ನನಗಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನಗನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಬರೆಯುವ ಮನಸ್ಸು ನನಗಿದೆಯಷ್ಟೆ. ಎಲ್ಲರೂ ತಪ್ಪದೇ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ನೋಡಬೇಕಾದ ಸಿನೆಮಾವದು!
ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಪೂರ್ವದ ದೇಶ ವಿಭಜನೆಯ ಸಮಯದ ಪ್ರೇಮ ಕಥೆಯದು. ಎಲ್ಲೂ ಯಾವುದರ ವೈಭವೀಕರಣವಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಸಹಜವಾಗಿ ಕಾಣುವ/ನಡೆಯುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತೆಗೆದ ಚಿತ್ರವದು. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಿಗೆ ಒಂದೊಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕನೆಕ್ಟ್ ಆಗುವ ಸಿನೆಮಾವದು. ನನಗೆ ಅದರಲ್ಲಿನ ‘ಶುದ್ಧ’ ಪ್ರೀತಿಯ ಭಾವ ಮನ ತಟ್ಟಿತು. ನಾನು ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ವ್ಯಕ್ತಿ. ನನ್ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿ ಇರುವುದು ಪ್ರೀತಿಯ ಭಾವ. ಹೀಗಾಗಿ ಆ ಸಿನೆಮಾದಲ್ಲಿ ಎಳೆಎಳೆಯಾಗಿ ತೋರಿಸಿದ ಪ್ರೀತಿಯ ಭಾವಬಂಧ ನನ್ನ ಸುಪ್ತ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಲುಕಿತು ಎಂದರೂ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ತನ್ನೊಳಗೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಪ್ರಿಯತಮೆಯಿಂದ ದೂರಾದ ನೋವನ್ನು ನುಂಗಿಕೊಂಡು, ತನ್ನವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ತಾನು ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದ ನೆಲದಿಂದ ದೂರಾಗಿ, ನಿರಾಶ್ರಿತನಾಗಿ ಹೊಸ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಹೊಸದಾಗಿ ಯಶಸ್ವಿ ಬದುಕನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ಸಾವಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾದರೂ ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮೆಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಮಾತನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೋಸುಗ ಈ ಭೌತಿಕ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡು, ವಯಸ್ಸು ತೊಂಬತ್ತೈದು ಆಗಿ ಜೀವನ್ಮರಣದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಸಾಯಲಾರದೆ ತೊಳಲಾಡುವ ಹಾಗೂ ಕೊನೆಗೂ ಪ್ರೇಮಿಕೆಯ ಭಾವಚಿತ್ರದೆದುರು ತನ್ನ ಮನದ ಮಾತನ್ನು ಅರುಹುತ್ತಾ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಪ್ರಾಣ ಬಿಡುವ ಗಳಿಗೆ ಇದೆಯಲ್ಲಾ ಅದು ಎಂತಹ ಕಲ್ಲು ಮನಸ್ಸಿನವರನ್ನೂ ಕರಗಿಸುವಂತಹುದು. ಇದೆಲ್ಲವನ್ನು ಸಹಜವಾಗಿ ತೋರಿಸಿದ ರೀತಿ ಹಾಗೂ ಕಥೆಯ ನಿರೂಪಣೆ ಅದ್ಭುತವಾದದ್ದು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ನಟನೆ ಕೂಡಾ ಮನತಟ್ಟುವಂತಹುದು. ಸಂಗೀತ ಆಹ್ಲಾದಕರವಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿನ ಒಳಗೆ ಇಳಿಯುವಂತಹುದು. ಸೀನ್ ಬ್ಲಾಕಿಂಗ್ ಹಾಗೂ ಫ್ಲ್ಯಾಶ್ ಬ್ಯಾಕ್ ಟೆಕ್ನಿಕ್ ಅನ್ನು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ.
ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡುವುದಲ್ಲ; ಅದು ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಉದಿಸುವುದು. ಸಾವು ಆಯ್ಕೆಯಲ್ಲ; ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬಂದಾಗ ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಎಂತಹ ಸರಳ ಸತ್ಯಗಳು; ಆದರೆ ಅಷ್ಟೇ ಗಹನವಾದ ವಿಚಾರಗಳಿವು. ಇಂತಹುದನ್ನು ಒಂದು ಸಿನೆಮಾದ ಮೂಲಕ ಅರುಹುವ ಕೆಲಸ ಸುಲಭದ್ದಲ್ಲ. ಆ ಸಿನೆಮಾವನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ನನಗಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನಗನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಬರೆಯುವ ಮನಸ್ಸು ನನಗಿದೆಯಷ್ಟೆ. ಎಲ್ಲರೂ ತಪ್ಪದೇ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ನೋಡಬೇಕಾದ ಸಿನೆಮಾವದು!
Posted 16/7/2026
